Ο χώρος που είναι εγκατεστημένες οι φοιτητικές εστίες στα Ιλίσια, φιλοξενώντας πολλές εκατοντάδες σπουδαστών, αποτελεί τα τελευταία χρόνια επικίνδυνη ζώνη για τα παιδιά και όχι μόνον γι' αυτά. Εικόνες εγκατάλειψης παντού. Καταστροφή εγκαταστάσεων για τις οποίες πριν αρκετά χρόνια δαπανήθηκαν τεράστια χρηματικά ποσά από το Δημόσιο κορβανά και στις οποίες είχαν πρόσβαση τα παιδιά των γύρω περιοχών. Γιατί ο χώρος αυτός αποτελούσε ανέκαθεν χώρο ψυχαγωγίας και διασκέδασης για όλα τα παιδιά και όλες τις οικογένειες... Μεγάλωσαν πολλές γενιές παιδιών παίζοντας στο χώρο αυτό.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Ακούς ελάχιστες φωνές παιδιών. Είναι χώρος για οικόσιτα ζώα και χώρος φιλοξενίας για ναρκομανείς, βαποράκια και εμπόρους ναρκωτικών... σε μια περίεργη όσο και "αρμονική" συμβίωση και συνύπαρξη... Κανείς δεν προσέχει τι γίνεται ακριβώς δίπλα του αφού ο καθένας "εξυπηρετείται" από την κατάσταση. Άλλωστε τα σκυλάκια δεν κινδυνεύουν από κακές συναναστροφές, ούτε οι ναρκομανείς και τα βαποράκια νιώθουν να κινδυνεύουν από τα σκυλιά. Αρκεί να μην υπάρχουν "ενοχλητικά" παιδιά που να θέλουν να παίξουν... Άλλωστε ποιος γονιός θα πάει ή θα αφήσει το παιδί του στο χώρο αυτό να παίξει; Τρέμει η καρδιά τους.

Μόνιμη βέβαια δικαιολογία των υπευθύνων ( για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι πιο άλλο, το άσυλο... Αν δεν υπήρχε το άσυλο, αν είχε καταργηθεί δηλαδή, τα φαινόμενα αυτά θα είχαν αντιμετωπιστεί.... Το άτιμο το άσυλο μας δημιουργεί όλα τα προβλήματα δηλαδή, από τη συγκρότηση των ομάδων των αναρχικοκουκουλοφόρων γνωστών - αγνώστων, μέχρι και την εγκατάλειψη του χώρου που τους φιλοξενεί...
Αν δεν υπήρχε το άσυλο; Όλα θα ήταν διαφορετικά... Τι θα γινόταν; Πολλά πράγματα.
Θα υπήρχε για παράδειγμα βραδινός φωτισμός στα γήπεδα αλλά και όλου του χώρου για να μη φοβούνται να κυκλοφορήσουν και οι ίδιοι οι σπουδαστές.
Θα ξαναφτιάχνονταν τα κατεστραμμένα γήπεδα.
Θα καθαριζόταν ο χώρος από τα σκουπίδια και τις σύριγγες.
Θα υπήρχαν παγκάκια, βρύσες και άλλα στοιχεία εξωραϊσμού και ανάδειξης του χώρου σε επίσκεψιμο. Νυχθημερόν ο χώρος θα τελούσε υπό αστυνομική παρακολούθηση, όπως το πεδίο του Αρεως και ο Φιλοππάπου και ο Λυκαβηττός και τα άλλα αστικά άλση, που δεν καλύπτονται από το άσυλο και έχουν ... παταχθεί παρόμοια φαινόμενα...

Μα ο χώρος αυτός αποτελεί ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου - μπορεί να πει κάποιος - και δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς να υπάρχει η δική του συναίνεση. Αν σταθούμε σ' αυτήν την άποψη, τότε τα πράγματα, δυστυχώς, γίνονται ακόμα χειρότερα. Γιατί ο κάθε καλόπιστος άνθρωπος αυτής της χώρας θα αναρωτηθεί: Τι σόϊ Πανεπιστήμιο είναι αυτό, που δεν βλέπει, δεν ξέρει και, το σπουδαιότερο, δεν αισθάνεται και δεν έχει κοινωνικές ευαισθησίες; Όχι φέτος ή πέρσι, αλλά για πολλά χρόνια. Για πολλές γενιές παιδιών και σπουδαστών.

Αν κυριαρχεί η "ιδιοκτησιακή" αντίληψη για ένα χώρο που κατά το παρελθόν αποτελούσε πνεύμονα περιπάτου, αναψυχής και οξυγόνου για τη γύρω περιοχή, τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Αν το πρόβλημα είναι θέμα ιεραρχήσεων ή προτεραιοτήτων, πρέπει να πούμε ότι η ζωή είναι θέμα πρωταρχικής σημασίας και ιεραρχικά πρώτο.
Αν το πρόβλημα είναι απλά θέμα χρημάτων η Πανεπιστημιακή κοινότητα έχει καθυστερήσει, αν όχι και υστερήσει, στην επεξεργασία και υποβολή προτάσεων για την από κοινού ανάδειξη και αξιοποίηση του χώρου με τους δήμους που ανήκει ο χώρος εδαφικά.
Εκτός και αν κάποιοι στην Πανεπιστημιακή κοινότητα σκέφτονται κάτι άλλο. Την πλήρη απαξίωση του χώρου και μελλοντικά την οικοδόμησή του, όπως έχει κάνει στην υπόλοιπη έκταση που του έχει παραχωρηθεί, κατά τρόπο που δεν αρμόζει στην, κατά τεκμήριο, οικολογική ευαισθησία που πρέπει να διακρίνει ένα πνευματικό ίδρυμα.