Με όλο το σεβασμό που έχουμε προς τη νέα αθλητική ηγεσία και ειδικά στο πρόσωπο του νέου ΓΓΑ, οι δηλώσεις του, όπως τουλάχιστον δημοσιεύθηκαν στον ημερήσιο τύπο, μόνον δείγμα νέας γραφής προς θετική κατεύθυνση δεν αποτελούν σε σχέση με όσα έχει βιώσει (και υποφέρει) ο ερασιτεχνικός αθλητισμός τα τελευταία χρόνια. Η δραστική μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων προς σωματεία και ομοσπονδίες που καλλιεργούν όλα τα αθλήματα με ερασιτεχνικό χαρακτήρα, με επίκληση λόγων όπως η δημοσιονομική στενότητα και το "νοικοκύρεμα" των ομοσπονδιών, αλλά και τη διατυπωμένη βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο θα αποσπάσει και την αποδοχή και την ευγνωμοσύνη των φορολογουμένων φιλάθλων, μάλλον και τον ίδιο δεν πείθουν ότι μπορούν να μας πείσουν σαν επιχειρήματα... Για ποιο λόγο;
Μα γιατί πολύ απλά απευθύνεται στα χιλιάδες ερασιτεχνικά σωματεία και στους δεκάδες, αν όχι και σε εκατοντάδες χιλιάδες ερασιτέχνες αθλητές όλων των ηλικιών, αγοριών και κοριτσιών, ομαδικών και ατομικών αθλημάτων, υπαρκτών αλλά και ανύπαρκτων αθλητικών εγκαταστάσεων, σε όλους αυτούς που είχαν την απρονοησία να ασχοληθούν με τον αθλητισμό ελπίζοντας μια καλύτερη μεταχείριση από την Πολιτεία, μιας και αυτή είναι προστάτης του αθλητισμού και της παιδείας...
Γιατί τέτοια λόγια και τέτοιες προθέσεις δεν διατυπώνονται για πρώτη φορά, ενώ από την άλλη, ούτε μια, ούτε δυο, αλλά πάρα πολλές, η Πολιτεία έχει δείξει προκλητική γαλαντομία προς τα μεγάλα και λαοπρόβλητα σωματεία, προς τα σωματεία της εκλογικής της πελατείας, προς συγκεκριμένα αθλήματα συγκεκριμένων κατηγοριών, συγκεκριμένους αθλητικούς παράγοντες που τυχαίνει να είναι και μεγάλοι επιχειρηματίες, κ.ά.
Γιατί όλοι που ασχολούνται με τον αθλητισμό γνωρίζουν τους μηχανισμούς τροφοδοσίας, ανατροφοδοσίας και πολυτροφοδοσίας των "μεγάλων" και των εκλεκτών, μέσα από μυστικές και ανεξέλεγκτες από τους μηχανισμούς ελέγχου διαδρομές και γελοίες δικαιολογίες (λέγε με ΟΠΑΠ, λέγε με ΕΡΤ, λέγε με ειδικά κονδύλια), που προκαλούν την κοινή γνώμη.
Γιατί, πως να το κάνουμε, δεν μπορείς εσύ ως Πολιτεία, με οργανισμούς που ελέγχεις, να ονομάζεις το τάδε πρωτάθλημα "πρωτάθλημα ΟΠΑΠ" και οι απολαμβάνοντες τα οφέλη και οι "προβάλλοντες" τον οργανισμό να καταγγέλλονται ως συμμέτοχοι σε παράνομους στοιχηματισμούς σε βάρος του ευεργέτη τους. Εκτός και αν έχουμε αποδεχθεί το προσφιλές στον Α.Γ.Π. "ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος", έστω και με ... απλές ενδείξεις και όχι με αποχρώσες ενδείξεις (χρώσες δεν βρίσκονται ποτέ...).
Γιατί, όπως και να το δει κανείς, κρίνεται η ειλικρίνεια των διακηρύξεων και οι γενικότερες προθέσεις του καθενός και μέσα από τον αθλητισμό, για δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου, όταν αντί να πάρεις ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥ ΛΙΓΟΥΣ, ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΙΓΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ.
Γιατί ο ερασιτεχνικός αθλητισμός, δεν είναι ούτε ο αθλητισμός του ντόπινγκ, ούτε ο αθλητισμός του στοιχηματίζειν. Είναι ο αθλητισμός των χιλιάδων σωματείων των εκατοντάδων χιλιάδων αθλητών που αγαπούν και υπηρετούν τον αθλητισμό ως αξία. Και αυτός όχι απλά είναι χρήσιμο για την κοινωνία μας και τις νεότερες ηλικίες να συνεχίσει να υπάρχει, αλλά και να υπάρχει με όρους αξιοπρεπούς παρουσίας.
Αν η Πολιτεία έχει κάτι με τις ομοσπονδίες με τους δεκάδες απλήρωτους υπαλλήλους τους και τα απλήρωτα σωματεία ή τους ομοσπονδιάρχες (νυν, πρώην και τέως) και διαθέτει .... αποχρώσες ενδείξεις εννοείται, να βγει να το πει καθαρά. Αυτή άλλωστε και μόνον αυτή έχει τα στοιχεία και τα κάθε είδους υπονοούμενα και υπεκφυγές δεν τιμούν τα ίδια τα όργανα της Πολιτείας. Πέρα από το γεγονός ότι ανοίγει ένα νέο μέτωπο ανταπαράθεσης που δεν ευνοεί συνολικά τον αθλητισμό...
Σίγουρα και χωρίς μετάλλια αθλητισμός θα υπάρχει, αλλά χωρίς αθλητισμό, μάλλον αθλητισμός δεν γίνεται...
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Για δυο πολύ απλούς λόγους.
1) Δεν πάει άλλο.
2) "Δε φοβάμαι τίποτα δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος".