Συμπληρώνονται δυο χρόνια από τότε που έφυγε από κοντά μας η αγαπημένη μας Δανάη. Είναι σαν χθες. Κανείς δεν μπορεί να την ξεχάσει. Ο πόνος όλων μας είναι τεράστιος. Ένας Άγγελος που το χαμόγελό του δεν μπορεί να φύγει από το μυαλό μας. Η θλίψη μας και τότε και τώρα παραμένει ίδια.

Δανάη, Καλό σου ταξίδι… Η Δανάη μας Γιατί θεέ μου, γιατί; Γιατί; Ολόκληρη η οικογένεια του Ηλυσιακού Α.Ο. έχει βυθιστεί στο πένθος. Ένα πραγματικό αγγελούδι, η αθλήτρια του Συλλόγου μας στην ομάδα βόλεϊ Κορασίδων, η Δανάη Δροσοπούλου, δεν είναι πια μαζί μας… Ένα κοριτσάκι 14 χρόνων άφησε την τελευταία του πνοή μετά από μια απίστευτη «περιπέτεια» που συγκλόνισε όχι μόνο τον κόσμο του Ηλυσιακού, αλλά όλο τον κόσμο της περιοχής μας. Είναι απίστευτο, Είναι κρίμα, είναι άδικο... Γιατί θεέ μου; Η Δανάη μας, στα 14 της χρόνια είχε τόσα πολλά όνειρα, που δυστυχώς θα μείνουν ανεκπλήρωτα. Οι αγγέλοι ζήλεψαν την ζωντάνια της, το χαμόγελό της, τη λεβεντιά της και την πήραν μαζί τους στους ουρανούς… Είναι μια ώρα δύσκολη για το τμήμα βόλεϊ, του Ηλυσιακού, μια ώρα καταραμένη για την οικογένεια του Ηλυσιακού που έχασε ένα γνήσιο τέκνο της. Η Δανάη φορούσε με περηφάνια την κιτρινόμαυρη φανέλα με το «Η» στο στήθος. Άνοιγε τα φτερά της και φτερούγιζε με χάρη, κάνοντας όνειρα... Έδινε και την ψυχή της για το βόλεϊ, για τον Ηλυσιακό που υπεραγαπούσε και ανέμενε υπομονετικά τις μεγάλες χαρές της ζωής. Δυστυχώς όμως, το νήμα της ζωής της κόπηκε, τόσο άδοξα, τόσα πρόωρα, τόσο βάναυσα… Οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν ούτε στο ελάχιστο, τον πόνο ψυχής των συμπαικτριών της, των προπονητών της, της διοίκησης, του κόσμου της ομάδας… Γιατί θέε μου; Η Δανάη ήταν μόλις 14 χρόνων... Ο πόνος, η θλίψη, η οδύνη είναι ασήκωτη για την οικογένειά της, για τους γονείς της, που έχασαν το αγγελούδι τους. Τι άλλο παρά κουράγιο… Κουράγιο και συλλυπητήρια από τα βάθη της ψυχής μας. Η Δανάη έφυγε για τα ουράνια, για τον παράδεισο, αλλά θα είναι πάντα στην καρδιά μας… Δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ… Από κει ψηλά θα μας βλέπει και θα μας καθοδηγεί… Δανάη, Καλό σου ταξίδι…