Άραγε τότε ήταν χειρότερα ή σήμερα;

Αρθρογραφία - Κράτος-κοινωνία

Γράφει ο/η Ομάδα Σύνταξης

21.09.09

Πανανθρώπινη και διαχρονική αγωνία γονιών και παιδιών. Οι γονείς πάντα θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Κάνουν αυτό που νομίζουν καλύτερο για να μην έχουν ένοχη συνείδηση. Όμως κανείς και ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η προσπάθειά του και οι συμβουλές του θα πιάσουν τόπο. Από την άλλη οι νέοι και οι νέες βρίσκονται αντιμέτωποι με πολλά και δύσκολα προβλήματα. Δυστυχώς τα προσόντα από μόνα τους δεν φτάνουν. Έτσι τα διλήμματα για  το μέλλον τους πολλαπλασιάζονται. Είναι σημερινά προβλήματα αυτά; Αν πιστεύετε πως ναι γελιέστε. Τα προβλήματα αυτά είναι διαχρονικά προβλήματα.  Αμφιβάλλετε με το διαχρονικά; Μην αμφιβάλλετε.  Ο Θεόδωρος Πρόδρομος ένας νέος από μια άλλη εποχή που γεννήθηκε το 1100 και πέθανε το 1160 στην Κωνσταντινούπολη, με ποιητικό τρόπο μας περιγράφει τη «στερνή του γνώση» και τα βάσανά του… Τις «λάθος» συμβουλές των γονιών  του… Και τις στερήσεις του… Για το λόγο αυτό τον αποκάλεσαν και «Πτωχοπρόδρομο»… Για φανταστείτε. Χίλια χρόνια πριν…  Άραγε τότε ήταν χειρότερα ή σήμερα; Δώστε την απάντηση μόνοι σας…. Π τ ω χ ο π ρ ο δ ρ ο μ ι κ ά __________________________________________________ Ἀπὸ μικρόθεν μ' ἔλεγεν ὁ γέρων ὁ πατήρ μου· «Παιδίν μου, μάθε γράμματα, καὶ ὡσὰν ἐσέναν ἔχει. Βλέπεις τὸν δεῖνα, τέκνον μου, πεζὸς περιεπάτει, καὶ τώρα διπλοεντέληυος καὶ παχυμουλαράτος. 5 Αὐτός, ὅταν ἐμάνθανε, ὑπόδησιν οὐκ εἶχεν, καὶ τώρα βλέπεις τον φορεῖ τὰ μακρυμύτικά του. Αὐτός, ὅταν ἐμάνθανε, ποτέ του οὐκ ἐκτενίσβη, καὶ τώρα καλοκτένιστος καὶ καμαροτριχάρης. Αὐτός, ὅταν ἐμάνθανε, λουτρόθυραν οὐκ εἶδε, 10 καὶ τώρα λουτρακίζεται τρίτον τὴν ἑβδομάδα. Αὐτός, ὁ κόλπος του ἔγεμε φθεῖρας άμυγδαλάτας, καὶ τώρα τὰ ὑπέρπυρα γέμει τὰ μανοηλάτα. Καὶ πείσθητι γεροντικοῖς καὶ πατρικοῖς μου λόγοις, καὶ μάθε τὰ γραμματικά, καὶ ὡσὰν ἐσέναν ἔχει.» 15 Καὶ ἔμαθον τὰ γράμματα μετὰ πολλοῦ τοῦ κόπου. Ἀφ᾽ οὗ δὲ τάχα γέγονα γραμματικὸς τεχνίτης, ἐπιθυμῶ καὶ τὸ ψωμὶν καὶ τοῦ ψωμιοῦ τὴν μάνναν· ὑβρίζω τὰ γραμματικά, λέγω μετὰ δακρύων· «Ἀνάθεμαν τὰ γράμματα, Χριστέ, καὶ ὁποὺ τὰ θέλει, 20 ἀνάθεμαν καὶ τὸν καιρὸν καὶ ἐκείνην τὴν ἡμέραν, καθ᾽ ἥν μὲ παρεδώκασιν εἰς τὸ διδασκαλεῖον, πρὸς τὸ νὰ μάθω γράμματα, τάχα νὰ ζῶ ἀπ᾽ ἐκεῖνα!» Ἐδάρε τότε ἄν μ᾽ ἔποικαν τεχνίτην χρυσοράπτην, ἀπ᾽ αὐτοὺς ὁποὺ κάμνουσι τὰ κλαπτωτὰ καὶ ζῶσι, 25 καὶ ἔμαθα τέχνην κλαπωτὴν τὴν περιφρονημένην, οὐ μὴ ἤνοιγα τὸ ἀρμάριν μου καὶ ηὕρισκα ὅτι γέμει ψωμίν, κρασίν πληθυντικὸν καὶ θυννομαγειρίαν, καὶ παλαμιδοκόμματα καὶ τσίρους καὶ σκουμπρία· παρ᾽ οὗ ὅτι τώρα ἀνοίγω το, βλέπω τοὺς πάτους ὅλους, 30 καὶ βλέπω χαρτοσάκουλα γεμάτα μὲ χαρτία. Ἀνοίγω τὴν ἀρκλίτσαν μου, νὰ εὕρω ψωμὶν κομμάτιν, καὶ εὑρίσκω χαρτοσάκουλον ἄλλο μικροτερίτσιν. Ἁπλώνω εἰς τὸ περσίκιν μου, γυρεύω τὸ πουγγίν μου, διὰ στάμενον τὸ ψηλαφῶ, καὶ αὐτὸ γέμει χαρτία. 35 Ἀφ᾽ οὗ δὲ τὰς γωνίας μου τὰς ὅλας ψηλαφήσω, ἵσταμαι τότε κατηφὴς καὶ ἀπομεριμνημένος, λιποθυμῶ καὶ ὀλιγωρῶ ἐκ τῆς πολλῆς μου πείνας· καὶ ἀπὸ τὴν πείναν τὴν πολλὴν καὶ τὴν στενοχωρίαν γραμμάτων καὶ γραμματικῶν τὰ κλαπωτὰ προκρίνω.

Τελευταία ανανέωση ( 15.10.09 )